Kunstenaars Enschede

Klik op de afbeelding om het volledige beeld te zien

Hanna Jansen

Al zo lang als ik mij kan herinneren heb ik een fascinatie voor beeld. Misschien was het omdat ik op de basisschool met lezen standaard een paar AVI-niveaus achterliep op de rest. Beeld kon mij altijd meer vertellen dan letters dat konden. Toen ik op mijn 15e de fotografie ontdekte voelde het alsof alles op zijn plek viel. Het is een medium dat in zijn essentie een sterke band heeft met de realiteit, maar die in onze tijd ook volledig naar eigen wens gemanipuleerd kan worden. Alles is nu maakbaar. De moderne fotografiepraktijk werd voor mij zo een metafoor voor onze hedendaagse westerse samenleving.

Mijn foto’s zijn uitvoerig bedacht en vervolgens geënsceneerd in een fotostudio. Daardoor hebben ze een link met de commerciële beeldtaal die wij allemaal kennen uit de reclamewereld. Ze onderscheiden zich echter in de manier waarop de modellen zijn geportretteerd. Ik fotografeer ‘gewone’ mensen zoals jij en ik, geen professionele modellen. In plaats van schoonheid centraal te zetten, wil ik juist dat mijn modellen een kwetsbaarheid uitdragen, die inherent is aan de mens. Ik geloof dat we elkaar in die kwetsbaarheid tegenkomen en herkennen.

Het hoofthema in mijn werk is een zoektocht naar een zekere “universele menselijkheid”. Ik maak werk over ervaringen en emoties die verbonden lijken te zijn aan het moderne mens-zijn. Zo maakte ik bijvoorbeeld een serie over het opgroeien als vrouw, waarvoor ik gezichten van moeders op hun dochters, nog jonge, lichaam plaatste. In een andere serie wilde ik het dienstbare karakter van de ouderlijke rol verbeelden, door ouders te fotograferen op hun handen en knieën. Ik hoop dat mijn werk haar toeschouwer uitdaagt op een andere manier te kijken en leidt tot meer begrip voor de ander, maar ook voor onszelf.